Het gedicht voor Mammarosa
In september 2025 mocht ik komen sneldichten op het symposium van stichting Mammarosa, in de Schilderswijk in Scheveningen. Daar werd een rapport gepresenteerd, als uitkomst van een grootschalig onderzoek naar het beter betrekken van vrouwen bij het landelijke Bevolkingsonderzoek naar borstkanker en baarmoederhalskanker.
Sneldichten om sfeer en ervaringen te vangen
Tijdens zo’n vergadering worden altijd veel feiten en cijfers gedeeld. Gelukkig kwamen ook de vrouwen om wie het ging, zelf aan het woord. Zij spraken veel over kwetsbaarheid, over met elkaar delen wat niet zo eenvoudig te delen is, over vertrouwd zijn met elkaar, en eerst eens samen koffie drinken. Om kwetsbaar te durven zijn, heb je een fijne gemeenschap nodig.
Mijn uitdaging als dichter bij zo’n bijeenkomst, is om in een hele korte tijd zowel de feiten áls de geleefde ervaringen van alle betrokkenen, tot één geheel te smeden in een gedicht. Ik vind dat elke keer de leukste puzzel om te maken, omdat ik wat ik voel en ervaar mag omzetten naar metafoor, woord en klank.
Bewaren wat er beleefd werd
Kunst maken om jezelf en wat je voelt uit te drukken is één van de mooiste dingen die er is. In mijn gedicht probeer ik altijd hoofd en hart bij elkaar te brengen. Wat in zo’n presentatieruimte onderhuids wordt gevoeld en beleefd, vangen in de poëzie. Zodat behalve het wetenschappelijke onderzoek, ook de gedeelde ervaring een beetje bewaard kan worden.
Het gedicht
Hieronder lees je het gedicht dat ik die middag schreef.